Advocaat Walter Damen is iemand die gewend is om het heft in handen te nemen. In de rechtbank bepaalt hij het ritme, stuurt hij de richting, houdt hij controle. Maar toen darmkanker aan zijn deur klopte, viel dat allemaal weg.
In het televisieprogramma De tafel van Gert sprak hij openlijk over zijn ziekte en zijn strijd. Niet om medelijden te wekken, maar om te tonen wat er écht op het spel staat wanneer we onze gezondheid te lang vanzelfsprekend vinden.
“Het was kantje boord,” zei Damen zonder omwegen. Een zin die blijft hangen. Niet alleen omdat ze eerlijk is, maar ook omdat ze de essentie van darmkanker raakt: je merkt het vaak pas wanneer het al bijna te laat is.
Waarom Walter Damen’s verhaal zoveel mensen zou moeten wakker schudden
Darmkanker is in België nog altijd een van de meest voorkomende en dodelijke kankers. Elk jaar krijgen meer dan 8.000 Belgen de diagnose. Toch leeft de ziekte in de schaduw van meer ‘bekende’ kankers zoals borst- of longkanker. Dat maakt ze des te gevaarlijker: de symptomen zijn vaak vaag — wat vermoeidheid, wat bloed bij de stoelgang — en worden te snel weggewuifd.
Damen zelf gaf toe dat hij signalen negeerde. “Het is mijn eigen fout, dwaas die ik was,” zei hij, met de eerlijkheid van iemand die zijn eigen onkwetsbaarheid doorprikt zag worden.
Hij staat daarin niet alleen: te weinig mensen laten zich screenen, ook al is de test eenvoudig, gratis en levensreddend.
Darmkanker groeit vaak stil in wat we “ons normale leven” noemen
Wie darmkanker zegt, denkt aan erfelijkheid. En ja, een familiaal risico speelt mee. Maar in de meeste gevallen ligt de oorzaak in onze levensstijl: te weinig vezels, te veel rood vlees, te veel alcohol, te weinig beweging. Ook overgewicht, roken en chronische ontstekingen verhogen het risico.
Wat Walter Damen’s getuigenis zo confronterend maakt, is dat hij niet het stereotype ‘ongezonde patiënt’ was. Hij was een succesvolle, drukbezette man, wat net de kern van het probleem blootlegt: drukte als excuus om jezelf te negeren.
We laten check-ups schieten “omdat het nu niet past”, of we negeren signalen “omdat we te jong zijn”. Tot de ziekte beslist dat zij de agenda bepaalt.
Waarom het iFOBT-onderzoek meer waard is dan eender welk luxe-examen
De Vlaamse overheid stuurt vanaf 50 jaar een eenvoudige stoelgangtest op: de iFOBT.
Die detecteert onzichtbaar bloed in de stoelgang, één van de vroegste signalen van darmkanker. Het onderzoek is pijnloos, discreet en volledig gratis.
Toch blijft de deelnamegraad onder 65%. Waarom?
- Omdat het onderwerp nog altijd taboe is.
- Omdat mensen denken: “ik voel me goed, dus ik ben gezond.”
- Of omdat ze de test letterlijk ‘vergeten’.
Walter Damen’s verhaal herinnert eraan wat er op het spel staat. Eén envelop in de vuilbak kan het verschil maken tussen een eenvoudige ingreep en een levensbedreigende kanker.
Emotioneel perspectief: wat ziekte met je identiteit doet
Wat Walter Damen vooral raakte, was niet enkel de fysieke strijd, maar de mentale ontmanteling van zijn rol. Een man die gewend is beslissingen te nemen, moest plots leren vertrouwen op artsen, op zijn lichaam, op toeval.
Ziekte reduceert je tijdelijk tot patiënt, maar kan ook een bron worden van menselijkheid. Damen getuigde over de warmte van zijn artsen, waaronder dr. Luc Colemont, en over hoe die menselijke zorg hem even hard hielp als de medische interventies zelf.
Wat we van Walter Damen kunnen leren: drie lessen
1. Stop met uitstellen
Denk niet “het zal wel niets zijn”. Laat je onderzoeken zodra je de leeftijd bereikt — of vroeger, als darmkanker in je familie voorkomt.
2. Leef met bewustzijn, niet met schuld
Je levensstijl verbeteren is geen straf, het is zelfrespect. Kleine aanpassingen — meer vezels, minder rood vlees, minder stress — hebben een groot effect.
3. Zie gezondheid niet als vanzelfsprekend
Je hoeft geen diagnose te krijgen om te beseffen dat gezondheid een privilege is. Gebruik Walter Damen’s verhaal als reden om vandaag één actie te ondernemen: die test doen, die afspraak plannen, dat gesprek voeren.
Waarom openhartigheid levens redt
Door zijn verhaal publiek te delen, maakt Walter Damen iets bespreekbaar wat te vaak verborgen blijft: de angst, de schaamte en de menselijke breekbaarheid die bij kanker horen. Zijn getuigenis is geen pleidooi voor medelijden, maar voor moed. De moed om eerlijk te zijn tegenover jezelf. De moed om je grenzen te erkennen. En de moed om te luisteren naar wat je lichaam al lang probeert te zeggen.
Darmkanker is geen ver-van-mijn-bed-verhaal. Het is een sluipend risico dat ons allemaal aanbelangt. Wie luistert naar verhalen als dat van Walter Damen, hoort meer dan angst. Je hoort een oproep tot leven.
Bron: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/kijk/2025/10/13/video-walter-damen-getuigenis-darmkanker/
